Güzel Sevdik


Yaklaşık beş yılın ardından evlenebildiyseniz ‘güzel sevmişsinizdir.’

Daha önce de bahsetmiştim; biz hunharca aşık olmuştuk. Normalde hiç karşılaşamayacak insanlardık çünkü başka şehirlerde yaşıyorduk. Ama kadere bak ki bizi karşılaştırdı. O dönemler çok da samimi olmadığım, yalnızca okulda not alışverişi yaptığım bu arkadaşımın bizi evlendirebileceğini nereden bilebilirdim?

Evet anlatıyorum… 🙂 Benim okulun son dönemi kalmıştı ve arkadaşımla bu konu üzerinden sohbet etmeye başladık. Konu konuyu açtı, her zaman olduğu gibi ‘bi ara görüşelim’ lere geldi, tamam dedik ama sanıyorum ki onun tarafından da benim tarafımdan da öylesine söylenmiş bir cümleydi. Biraz zaman geçti tekrar konuşmaya başladık ve beni can evimden vurdu 🙂 Ben kahvaltıları çok severim, bir mekan varmış bildiği orayı önerdi ben de hayır diyemedim tabii 🙂 Sözleştik, buluşmadan önce “bi abim gelecek sorun olur mu?” dedi, ben de “hayır” dedim amacım kahvaltımı edip gitmekti. Hatta ben de yakın bir arkadaşımla katılacaktım malum kahvaltıya. Neyse biz buluştuk, arkadaşım da şehir dışından gelecekti fakat gelemedi. Uzun bir süre bekledik, otobüsü kaçırdı, bavulları kayboldu bunun gibi bir sürü sorunun sonunda “neyse kanka ben gelemiyorum, siz keyfinize bakın” dedi 🙂 Her neyse biz kahvaltıya başladık. Kahvaltı oldu brunch, brunch oldu akşam yemeği 🙂 Yanımızdaki arkadaşımız Güven’in çocukluğundan, benim de üniversiteden. Yazık arkadaşımız yanımızda yabancı gibi kaldı 🙂 Biz Güven’le sohbet etmeye bir başladık, hani akıyooo diyorlar ya aynen öyle. Ya adam benim kız kardeşimle yaptığım saçma sapan esprileri bile biliyor 🙂 Bir taraftan Deniz ne alaka kızım saçmalama diyorum, bir taraftan da muhabbete doğru ilerliyorum. Hiç olmayacak şekilde, hayatımız birkaç gün içerisinde değişti. Deli gibi aşık olduk yani.

Tabii her şey bundan sonra başladı. İlk iki yılın ardından evlenmeye ve konuyu ailelere açmaya karar verdik.

Çok zorluğa göğüs gerdik birlikte. Mesafeden bahsetmiştim zaten. Çoğunlukta ayda bir görüşüyorduk. Ama sağolsun maddi zorluklar asla yakamızı bırakmadı. İlk evlenmeye karar verdiğimizde yalnızca annemle babamın çeyiz olarak hazırladığı eşyalar vardı. Hiçbir şeyimiz yoktu kısacası. Bir taraftan borç ödeyip, bir taraftan eşya alıyorduk. O yüzden biraz geç oldu ama tam istediğimiz gibi oldu. Birbirimize söz verdik, evimize girelim, kapımızı kapatalım, her şey geride kalsın diye. Bugün bakıyorum, tuttuk da. Sıfırdan bir ev kurduk. İstediğimiz mobilyaları, istediğimiz beyaz eşyaları, istediğimiz perdeleri, her şeyi gönlümüzce yaptık. Bunun yanında başka başka çok sorunlar yaşadık. Ailesel olarak. Çok zorladı yalan diyemem. Ama biz bize inandık. Ve başardık. Beş yılın sonunda evlendik.

Yani demem o ki; güzel sevdik…


paylaş

0 yorum

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir